Formacja i modlitwy

System wychowania zapobiegawczego Księdza Bosko opiera się na trzech filarach: rozumie, religii i miłości. Rozum oznacza, że ​​uczeń musi zrozumieć, dlaczego istnieją pewne zasady – nie ślepo ich przestrzegać, ale świadomie je akceptować. Religia zapewnia duchową podstawę i sens życia. Miłość to szczera, ciepła więź między nauczycielem a uczniem, która tworzy atmosferę zaufania.

System ten jest przeciwieństwem systemu represyjnego opartego na karze i strachu. Ksiądz Bosko wierzył, że w każdym młodym człowieku jest dobro, a zadaniem wychowawcy jest pomóc temu dobru się rozwinąć.

Duchowość salezjańska zakorzeniona jest w życiu codziennym. To nie jest wycofywanie się ze świata, ale szukanie Boga tu i teraz – w pracy, modlitwie i relacjach z innymi ludźmi.

Główne cechy duchowości salezjańskiej: optymizm i radość (Ksiądz Bosko mawiał: „Bądźcie pogodni!”), pracowitość w modlitwie, nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny i Eucharystii, troska o dusze młodych oraz prostota i pokora w życiu codziennym.

Co roku Przełożony Dyrektor Towarzystwa Salezjańskiego przedstawia „Wiązankę” – coroczny temat przewodni i zaproszenie dla całej rodziny salezjańskiej. Tradycja ta ma swój początek już w czasach Ks. Bosko.

w roku 2026 Wiązanka zaprasza nas do refleksji nad znaczeniem ewangelizacji we współczesnym świecie i znalezienia nowych sposobów niesienia Dobrej Nowiny młodym ludziom poprzez technologie cyfrowe, sztukę i społeczność.

W rodzinie rodzi się dziecko. Twarze ojca i matki są pierwszymi widokami otaczającego go świata. W ich uśmiechu objawia się mu człowiek. Trzymając je za ręce, uczy się chodzić i od nich uczy się miłości. Osobie, która nie doświadczyła tego na początku swojego życia, często bardzo trudno jest zaufać innym ludziom, uwierzyć w miłość i być kochanym.

Człowiek sam staje się kochankiem, ponieważ Bóg, który jest Miłością, stworzył go na swój obraz, „stworzył ludzi jako mężczyznę i kobietę” (Rdz 1, 27). Kiedy mężczyzna i kobieta odnajdują się, kochają i nie chcą już żyć osobno, przyrzekają sobie, że będą sobie wierni przez całe życie - ofiarowują sobie Sakrament Małżeństwa. Ponieważ jest to nie tylko miłość obojga, ale także miłość Boga, obiecują publicznie, w obecności księdza, przedstawiciela Kościoła i dwóch świadków. Pieczęcią ich umowy jest oddanie siebie nawzajem: stają się „jedną duszą i jednym ciałem” i w ten sposób znajdują spełnienie i szczęście. Będąc jednym ciałem, mogą obudzić nowe życie - wtedy mężczyzna i kobieta stają się ojcem i matką. W ten sposób przedłużają swoje życie. Każde dziecko jest darem Boga, ale i obowiązkiem. Dlatego małżonkowie powinni wspólnie planować swoją rodzinę w obecności Boga i zgodnie ze swoim sumieniem.

Małżeństwo to umowa na całe życie. Jezus mówi: „Co Bóg złączył, człowiek niech nie rozdziela!” (Mk 10,9) Te słowa są dla wielu osób bardzo trudne, bo nie ma gwarancji powodzenia partnerstwa: ludzie mogą się rozczarować. W chorobie i ubóstwie miłość może wymrzeć. Możliwe, że dwoje ludzi, którzy bardzo się kochali, zaczynają się już nie rozumieć. Nie potrafią już ze sobą rozmawiać, stają się dla siebie zupełnie obcy. Jest wiele rozbitych małżeństw.

Chrześcijanie mogą wierzyć, że i w tym przypadku nie tracą miłości Bożej i nie przestają być członkami Kościoła Jezusa Chrystusa.

Przysięga małżeńska:

Biorę cię za żonę (męża)

i przysięgam, że cię kocham

być Ci wiernym

w sprzyjające i trudne dni,

widzieć cię zdrowego lub przygnębionego,

aby Cię uczcić i nie opuścić aż do śmierci.

• Sakrament małżeństwa: „Jedność, nierozerwalność i gotowość do płodności są istotnymi elementami małżeństwa. Poligamia jest niezgodna z jednością małżeństwa; rozwód rozdziela to, co Bóg złączył; odmowa płodności pozbawia życie małżeńskie jego „najcenniejszego daru” – dziecka” (Gaudium et spes 50, 1. Katechizm Kościoła Katolickiego 1964).