Dom
Po odzyskaniu przez Litwę niepodległości w latach 90. XX w. Kościół katolicki zaczął odzyskiwać swoją pozycję w społeczeństwie. Archidiecezja Wileńska zaprosiła Zgromadzenie Salezjańskie do założenia nowej parafii w szybko rozwijającej się dzielnicy Łazdynai. w 1993 roku oficjalnie powołano św. Parafia Jana Bosko.
Budowa kościoła
Pierwszy rok upłynął pod znakiem entuzjazmu i zaangażowania społecznego. Do czasu wybudowania obecnego kościoła odprawiano w tymczasowych pomieszczeniach Msze św. Kościół został konsekrowany i stał się duchowym centrum dla tysięcy mieszkańców Łazdynai.
Duch salezjański
Od początku parafia żyje według systemu prewencyjnego Ks. Bosko, który opiera się na rozumie, religii i miłości. Szczególną uwagę przywiązuje się do edukacji młodzieży – działają oratoria, grupy katechetyczne, obozy letnie i wydarzenia kulturalne.
Dzisiaj
Dziś parafia jest prężnie działającą wspólnotą, liczącą kilka tysięcy członków. Działa oratorium, grupa Caritas, chór liturgiczny, grupa duchownych, wspólnota Żywego Różańca i inne organizacje. Parafia kontynuuje misję Ks. Bosko – bycia domem, szkołą i kościołem dla młodzieży.
Historia
Tempus fugit, barba crescit („czas leci, broda rośnie”) – Rzymianie mówili o szybkości czasu, której nie da się zatrzymać. Czas płynie niepostrzeżenie nawet dla nas, św. Dla parafian parafii J. Bosko. w 2010 roku 12 marca Wilno Parafia św. Jana Bosko skończyła 20 lat. To dużo, a każdemu wydaje się, że życie parafii dopiero się rozpoczęło. Początki pracy salezjanów w Wilnie nie miały miejsca 20 lat temu, ale znacznie wcześniej. Warto przypomnieć kilka faktów historycznych.
Salezjanie w Wilnie
Pierwsi salezjanie przybyli do Wilna w 1924 r. 15 sierpnia Zostali zaproszeni przez ks. Karolisa Liubianecsa. Arcybiskup Za zgodą Jurgisa Matulaičiusa przekazał im kościół św. Serca Jezusowego i Szkołę Rzemieślniczą z internatem, mieszczącą się przy ulicy Gerosios Vilties. Arcybiskup J. Matulaitis 21 sierpnia 1928 r. powierzył mnichom i kościołowi św. Szczepana. Naczelny dyrektor salezjański F. Rinaldi (który przybył do Wilna już przed objęciem tego stanowiska w 1928 r.) w 1931 r. 1 stycznia wydał zgodę na utworzenie Domu Serca Jezusowego przy ul. Gerosiosa Viltiesa 22 i Oratorium św. Szczepana przy ul. Św. Stepony 37 w Wilnie. W czasie wojny, kiedy Litwa była okupowana przez Niemców, szkoła przestała działać (22-29 czerwca 1941), następnie została znacjonalizowana przez Sowietów, a pozostali salezjanie pracowali w miarę możliwości w parafiach.
Po odzyskaniu przez Litwę niepodległości salezjanie powrócili do Wilna. Zaczęto budowę klasztoru i kościoła w jednej z nowych mikrodzielnic miasta – Łazdynach, gdyż nie udało się odzyskać serca kościoła i szkoły.
W ten sposób odrodziła się wspólnota salezjańska. 12 marca 1990 roku menadżer Julijonas Steponavičius założył parafię św. Jana Bosko. Początkowo nabożeństwa z kościoła Najświętszego Serca Pana Jezusa przeniesiono do szkół w Łazdynie, a w ciepłych miesiącach roku msze odprawiano na łące pod krzyżem, w miejscu, gdzie obecnie stoi kościół. Budowę domu salezjańskiego i kaplicy rozpoczęto w 1993 r., a zakończono w grudniu 1995 r. w 1995 r. za sprawą ks. Uroczystość J. Bosko 31 stycznia. Arcybiskup wileński Audrys Juozas Bačkis poświęcił obiekt. Od tego czasu życie parafii przeniosło się już poza łąkę i szkoły i kipiało w kaplicy salezjańskiej i Domu.
Nowy Kościół
1996 17 maja rozpoczęto budowę kościoła św. Jana Bosko (1400 m2). 12 sierpnia 1996 r. kamień węgielny poświęcił sam przełożony generalny salezjanów ks. Juana Edmundo Vecchiego. Było to wielkie święto dla młodej parafii. Od tego wydarzenia projektowanie i budowa kościoła szły ręka w rękę. Wszyscy parafianie mogli patrzeć i podziwiać rozwój nowego księdza. Sanktuarium J. Bosko. Prace budowlane postępowały szybko nie tylko dzięki datkom parafian, ale przede wszystkim dzięki wsparciu finansowemu starszych klasztoru salezjańskiego. Kilka lat później parafia ponownie przeżyła wielką radość: w 2000 roku 24 grudnia w kościele została już odprawiona pierwsza Msza św. – była to Msza Pasterska z okazji Wielkiego Jubileuszu Chrześcijaństwa. Po nich w niedziele ludzie gromadzili się na modlitwę w jeszcze nieukończonym kościele, a w dni powszednie – w jeszcze kaplicy. Miesiąc później, 28 stycznia 2001 roku, ks. Juozas Tunaitis poświęcił tymczasowy ołtarz w sanktuarium, który tego dnia z trudem pomieścił wszystkich wiernych. W miarę jak kończyły się fundusze otrzymane od ośrodka salezjańskiego, dalsze prace prowadzono małymi kroczkami. Choć powoli, ale konsekwentnie upiększano zarówno otoczenie, jak i wnętrze kościoła. w 2004 r. 2 października oficjalnie zakończono budowę. Stopniowo, dzięki wspólnym wysiłkom wszystkich, kościół salezjański w Łazdynie stał się naprawdę piękny. Ołtarz zaprojektowało dwóch artystów salezjanów księży – bliźniaków z Krakowa, ks. Leszka i ks. Roberta Kruczka. Wykonali także płaskorzeźby na ścianie głównej, tabernakulum, baptysterium i wykonali inne prace dekoracyjne. Płaskorzeźba ks. J. Bosco pokazuje Jezusa na krzyżu i zaprasza młodzież, aby do Niego przychodziła. Po drugiej stronie krzyża widzimy św. Dominykusa Savio i in. Laura Vicuña (Vikunja) – młodzi święci, przykłady duchowości salezjańskiej dla współczesnej młodzieży, pokazujące, jak żyć, jak wierzyć, co to znaczy komunikować się z Jezusem od najmłodszych lat. Salezjańska Szkoła Rzemieślnicza w Oświęcimiu, obchodząca 112. rocznicę swojego powstania, wykonała dla naszego kościoła ławki i audytoria.
Wielu robotników w winnicy Bożej
w 2010 r. uroczyście konsekrowano kościół parafialny pw. św. J. Bosko 30 maja. Konsekracja to uroczyste poświęcenie ołtarza, budynku i wyposażenia kościoła - ofiarowanie na służbę Bogu. Od tego momentu budowla służy już tylko i wyłącznie chwale Bożej. Jest to także okazja do podziękowania tym, którzy najbardziej przyczynili się do rozwoju parafii i kościoła. Przede wszystkim braciom salezjanom, którzy tu mieszkali, pracowali i służyli Bogu. Wśród nich szczególne miejsce zajmują proboszczowie. Pierwszym proboszczem był tutaj św. Wileński. Proboszcz parafii Serca Jezusowego ks. Kazimieras Kindurys (1990–1992). Kiedy biskup powierzył salezjanom prowadzenie parafii, ks. Izydor Sadowski SDB (1992-1995). Jego praca była chyba najtrudniejsza – rozpoczęcie życia wspólnoty oraz budowę kaplicy i klasztoru od podstaw. Parafia to nie tylko budynki, ale przede wszystkim wspólnota wiernych. Ksiądz ten miał do czynienia zarówno z budownictwem, jak i budowaniem społeczności. Innym pastorom było łatwiej. Aktywna i zorganizowana wspólnota wiernych pomagała duszpasterzom i budowniczym kościołów ks. Mykolas Petravičiis SDB (1995–2003), a później – ks. Jacek Paszenda SDB, który zakończył prace budowlane. Talkino i inni księża salezjańscy: a. A. ks. Władysław Mikulewicz SDB (+2006), ks. Stasys Šileika SDB, ks. Petras Dumbliauskas SDB, ks. Massimo Bianco SDB, ks. Alessandro Barelli SDB, ks. Marek Rusek SDB, księża diecezjalni: ks. Zenon Navickas, a. A. ks. Aleksas Končius (+2004) i ks. Wiktor Woronowicz. Według św. J. Bosko charyzmat został szczególnie rozwinięty przez dyrektora wspólnoty salezjańskiej, ks. Alessandro Barelli, który pracuje w parafii od 2001 roku. Z jego inicjatywy Chrześcijańskie Centrum Wypoczynku (Oratorium Salezjańskie) działa w niedziele, półkolonie letnie i przygotowywane są projekty. Jesteśmy także wdzięczni temu księdzu za to, że zakupiono gospodarstwo w Tverečiusie (dzielnica Ignalina) w celu letniego wypoczynku dzieci i młodzieży pod opieką salezjanów z Wilna i Kowna. Nie sposób wymienić wszystkich, którzy przyczynili się do życia wspólnoty i budowy kościoła. Wielu ludzi, wiele osobistych historii. Także – wiele cudownych znaków Opatrzności Bożej, potwierdzających, że jest wola Boża i że była ona właśnie taka, że ks. Duchowi synowie J. Bosko. Każdemu z nich dziękujemy z całego serca. ks. W imieniu J. Bosco, używając jego słów i zapewniając, że pamiętamy o wszystkich w naszych modlitwach, możemy powiedzieć, że Maryja Wspomożycielka bierze pod swoją opiekę każdego, kto przychodzi do domu salezjańskiego – zwłaszcza młodego człowieka. Niech Bóg hojnie wszystkim błogosławi!
Ulica Wilno Ważniejsze daty w historii parafii Jana Bosko:
15.08.1924 Pierwsi salezjanie do Wilna. Zostali zaproszeni przez ks. Karolisa Liubianecsa. Arcybiskup Za pozwoleniem Jurgisa Matulaičiusa przekazał im św. Kościół Serca Jezusowego i Szkołę Rzemieślniczą z internatem, mieszczącą się przy ulicy Gerosios Vilties
21.08.1928 Arcybiskup J. Matulaitis powierzył zakonnikom kościół św. Szczepana.
01.01.1931 Przełożony Generalny Salezjanów F. Rinaldi wyraził zgodę na założenie Domu Serca Jezusowego przy ulicy Gerosios Vilties 22 i Oratorium św. Szczepana przy ulicy Stepona 37 w Wilnie.
w 1941 r. Niemcy zamknęli placówki salezjańskie
w 1990 r. 17 stycznia Salezjanie wracają do Wilna
1990.02.26 Rada ds. Wyznań przy Radzie Ministrów Litewskiej SRR zarejestrowała komitet parafialny
12.03.1990 biskup Julijonas Steponavičius erygował parafię św. Jana Bosko
1993.04.01 pozwolenie na budowę kaplicy
18.04.1993 pierwsza msza św. na łące i poświęcenie krzyża
25.04.1993 rozpoczęto budowę kaplicy
1994 pierwsza uroczystość I Komunii pod krzyżem
1996.01.31 Arcybiskup Audrys Juozas Bačkis poświęca kaplicę
W dniu 07.02.1996 roku uroczyście zakończono budowę kaplicy
1996.05.17 rozpoczęcie budowy kościoła
1996.08.12 Starszy Generalny Salezjanów Ks. Juan Edmundo Vecchi SDB poświęcił kamień węgielny pod kościół
2000.12.24 pierwsza msza w kościele (Msza Pasterska)
28.01.2001 Kościół pod wezwaniem Juozasa Tunaitisa
W dniu 27.09.2004 roku uroczyście zakończono budowę kościoła
2010.05.30 uroczyste poświęcenie kościoła