Skrucha

Sakrament pokuty (spowiedź) jest pojednaniem z Bogiem i Kościołem. Kapłan odpuszcza grzechy i daje pokój duchowy w imię Chrystusa. Zaleca się regularne korzystanie z tego sakramentu.

Każdego św. Na początku Mszy św. mówimy wspólnie: „Spowiadam się Bogu Wszechmogącemu i wam, bracia, że bardzo zgrzeszyłem myślami, słowami, uczynkami i zaniedbaniami. Jestem winny, jestem winny, jestem bardzo winny. Dlatego proszę Najświętszą Maryję Pannę, wszystkich aniołów i świętych, a także was, bracia, abyście modlili się za mnie do Pana Boga”.

Modlimy się w ten sposób, bo wszyscy wiemy, że jesteśmy ludźmi, którzy mogą czynić lub myśleć źle, skrzywdzić Boga, bliźniego lub powierzone mu stworzenie. Tak się modlimy, ufając naszemu Panu Jezusowi Chrystusowi, który mówi o sobie: „Nie przyszedłem powołać sprawiedliwych, ale grzeszników” (Mt 9,13). Rozpoczął swoją publiczną działalność od nawoływania: „Nawracajcie się, bo bliskie jest Królestwo Niebieskie!” (Mateusza 4, 17). Do tych, którzy gniewają się na Tego, który porozumiewa się z grzesznikami, Chrystus mówi: „...tak też w niebie będzie większa radość z jednego nawróconego grzesznika, niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują nawrócenia” (Łk 15,7).

W swoich przypowieściach Jezus mówi o tym, że Bóg kocha swój lud tak, jak ojciec lub matka kocha swego syna lub córkę. Jego Miłość jest nieskończona – pozostaje nawet wtedy, gdy Jego bliscy idą własną drogą, sprzeciwiając się Jego słowom i przykazaniom.

Jezus opowiada o swoim Ojcu. Wzywa naród – każdego człowieka – aby zwrócił się do Tego, który przebacza i jest bardzo miłosierny. Jezus upoważniony przez Ojca obiecuje grzesznikom pojednanie i przebaczenie – nowe życie. Jego Kościół jest miejscem spotkań braci i sióstr Jezusa, gdzie nawrócony syn marnotrawny lub zagubiona córka ponownie doświadcza objęcia kochającego Ojca, gdzie raduje się z pojawiania się i powracania brata, syna, siostry lub córki.

Do tego zadania Kościoła nawiązuje ewangelista Jan, gdy opowiada o fakcie, że Jezus Chrystus przychodzi do uczniów wieczorem w dzień Wielkanocy, natchnie ich Duchem Świętym i obdarzy mocą wzajemnego odpuszczania grzechów. I Mateusz ma na myśli ten Akt Pojednania, świadcząc, że Jezus mówi do Piotra, założyciela swego Kościoła: „Dam ci klucze Królestwa Niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie” (Mt 16,19).

Odpuszczenia grzechów, które wyznajemy w Credo, doświadcza każdy wierzący w Sakrament Pojednania. Każdy ochrzczony może przystąpić do Sakramentu Pojednania za pośrednictwem upoważnionego przez Kościół kapłana. Po chrzcie poważny grzesznik, jeśli chce przyjąć Komunię św., musi pojednać się z Bogiem i wspólnotą wierzących. Grzesznik ma obowiązek uświadomić sobie swoją winę i stanowczo postanowić zmienić swoje życie, przyznać się do winy i być gotowym, jeśli to jeszcze możliwe, zadośćuczynić za nią i zapłacić za nią, aby odprawić pokutę, którą ofiaruje mu kapłan.

W trudnych chwilach, gdy nie ma warunków do osobistej spowiedzi, kapłan może udzielić grupowego przebaczenia i pojednania („rozgrzeszenie ogólne”). Każdy jednak musi, gdy warunki będą bardziej sprzyjające, dokonać osobistej spowiedzi.

Słowa księdza:

Bóg, Ojciec Miłosierny, pojednał świat ze sobą przez Śmierć i Zmartwychwstanie swego Syna i zesłał Ducha Świętego, aby odpuszczał grzechy. Niech obdarzy Was przebaczeniem i pokojem przez Kościół. Uwalniam Cię od Twoich grzechów w imię Boga Ojca i Syna i Ducha Świętego.

Nawrócenie. Oznacza odwrócenie się od zła i podjęcie decyzji o rozpoczęciu nowego życia. Jeśli chodzi o sakrament pokuty, podkreśla się, że grzesznik musi pragnąć zadośćuczynienia za swoją winę. Spowiedź jest osobistym wyznaniem winy każdego grzesznika; jest to sakrament pojednania lub nawrócenia.

Przebaczenie. „Osobista spowiedź wszystkich grzechów głównych, po której następuje rozgrzeszenie, jest jedyną normalną drogą pojednania z Bogiem i Kościołem” (Katechizm Kościoła Katolickiego, 1497).

Grzech. „Grzechy należy osądzać według ich ciężkości. Wskazane już w Piśmie Świętym rozróżnienie pomiędzy grzechem ciężkim i powszednim pozostało w tradycji Kościoła. Potwierdza to także ludzkie doświadczenie” (Katechizm Kościoła Katolickiego, 1854).

„Aby grzech był ciężki, muszą zaistnieć trzy warunki: «Ciężki jest każdy grzech, którego przedmiotem jest ważna sprawa, i który zostaje popełniony w pełni świadomie, za świadomą zgodą i dobrowolnie» (Reconciliatio et poenitentia 17; Katechizm Kościoła Katolickiego, 1857). „Grzech powszedni popełniany jest wtedy, gdy w mało ważnej sprawie nieprzestrzega się przepisów prawa moralnego lub gdy w ważnej sprawie nieprzestrzega się tego prawa, nie do końca świadomie, z lekkomyślną aprobatą” (Katechizm Kościoła Katolickiego, 1862).