Komunia

Pierwsza Komunia św. to pierwsze świadome przyjęcie Eucharystii, w której Chrystus przychodzi do nas pod postacią Chleba i Wina. Jest to święto szczególne dla rodziny i całej wspólnoty parafialnej.

Sakrament Eucharystii jest centrum i szczytem życia Kościoła Chrystusowego. Przez Niego Kościół – każdego dnia na całym świecie – realizuje zadanie, które Jezus powierzył apostołom w wigilię swojej męki: „To czyńcie na moją pamiątkę”. Dlatego nasza Msza Św. jest pamiątką Ostatniej Wieczerzy Jezusa. Paweł świadczy o Eucharystii jako o świętym dziedzictwie.

● Otrzymałem to od Pana i przekazałem wam, że Pan Jezus tej nocy, kiedy został wydany, wziął chleb, odmówiwszy modlitwę dziękczynną, złamał go i powiedział: „To jest Ciało moje, które za was będzie wydane. Czyńcie to na moją pamiątkę”. Również po wieczerzy wziął kielich i powiedział: „Ten kielich to Nowe Przymierze we Krwi mojej. Ilekroć go pijecie, czyńcie to na Moją pamiątkę”. (1 Kor 11, 23-25).

Kościół – każda poszczególna wspólnota – sprawuje Eucharystię, zjednoczony we wspólnej modlitwie dziękczynienia i uwielbienia, jako wspólnota Ostatniej Wieczerzy, zaangażowana w Ofiarę Jezusa Chrystusa. Eucharystia jest nie tylko pamiątką tego, czego Bóg dokonał dla nas przez Jezusa Chrystusa. Sam Chrystus ma w tym udział, jest tu i teraz, a uczestnictwo w Eucharystii jest realizacją bycia chrześcijaninem.

Musimy dzielić się chlebem, słuchać siebie nawzajem i pomagać sobie, kłaniać się sobie nawzajem, podawać sobie ręce i obejmować się nawzajem: robić to, co i jak On czynił.

Msza Święta składa się z 4 części:

Rozpoczyna się pozdrowieniem, aktem pokuty, błaganiem, hymnem honorowym i codzienną modlitwą.

W Liturgii Słowa czyta się 3 czytania z Biblii: pierwsze ze Starego Testamentu lub Dziejów Apostolskich, drugie z Listów Apostolskich i na koniec jeden fragment jakiejś Ewangelii. Kaznodzieja na zlecenie Kościoła wyjaśnia Słowo Boże, aby każdy zrozumiał, kim powinien być dzisiaj chrześcijanin. W niedziele i święta odmawia się lub śpiewa Apostolskie Wyznanie Wiary. W modlitwie powszechnej wierzący powierzają Bogu swoje sprawy, radości i smutki.

Wspólnota zgromadzona na Eucharystii celebruje Ostatnią Wieczerzę swego Pana. Kapłan odmawia modlitwę eucharystyczną z upoważnienia Chrystusa. Rozpoczyna się pieśnią dziękczynną (przedmową), a kończy się „Amen” wiernych. W imieniu Jezusa Chrystusa i wykonując swoje obowiązki, kapłan mówi i robi to, co powiedział i zrobił Jezus. On przemienia dary, chleb i wino, które przynosimy na ołtarz, w Ciało i Krew naszego Pana Jezusa Chrystusa (przemienienie) – oto tajemnica naszej wiary.

● Kapłan bierze chleb i mówi: „Bierzcie i jedzcie wszyscy, bo to jest Ciało Moje, które za was będzie wydane”.

● Kapłan bierze kielich i mówi: „Bierzcie i pijcie z niego wszyscy, bo to jest Kielich Nowego i Wiecznego Przymierza, Krwi Mojej, która będzie wylana za was i za wszystkich na odpuszczenie grzechów. Czyńcie to na Moją Pamiątkę!”

Wierni odmawiają Modlitwę Pańską (Ojcze nasz) i przyjmują Chleb Święty, Ciało Chrystusa. W świętej uczcie (Komunia Święta) jednoczą się z wywyższonym Panem. Już cieszymy się owocami Jego Ofiary: wisząc na krzyżu, wywalczył dla nas pojednanie i odpuszczenie grzechów. On sam stał się Ofiarą i swoją Krwią ustanowił Nowe Przymierze. Członek tego Przymierza powołany jest do pracy na chwałę Boga i dla dobra ludzi, tak jak to uczynił Pan; nawet oddać życie, tak jak On to zrobił.

Zakończenie Eucharystii błogosławieństwem i pożegnaniem.

Panie Jezu Chryste,

Jesteś naszym Chlebem Życiodajnym,

Jesteś Chlebem, który czyni nas braćmi,

Jesteś Chlebem, który posyła nam Ojciec.

Jesteś Drogą, którą wybraliśmy,

Ty jesteś Drogą, która prowadzi nas przez cierpienie,

Jesteś drogą, która prowadzi nas do radości.

Godne i słuszne jest śpiewanie Tobie pieśni,

aby Cię chwalić i dziękować,

wielbić Cię w każdym miejscu Twojego Królestwa.

JONAS AUKSABURNIS (t 407)

Eucharystia: To słowo oznacza „dziękczynienie”. Tak nazywa się całe święto, ale – poza Liturgią Słowa – jest to także druga część Mszy św. z modlitwą eucharystyczną. Również przemieniony Chleb, który zawsze z czcią przyjmujemy, nazywany jest „Eucharystią”. Mówiąc, że Ofiara Jezusa Chrystusa uobecnia się w uczcie eucharystycznej, mówimy o „Świętej Ofierze”. Nazwa Mszy Świętej (w znaczeniu rozesłania) wiąże się z zakończeniem ceremonii: żegnając się, wierni są wysyłani wszędzie, aby w codziennym życiu świadczyć o Jezusie Chrystusie.

Liturgia słowa: To pierwsza Msza św. Nazwa części Mszy oraz nazwa innych nabożeństw, podczas których czyta się i wyjaśnia Pismo Święte.

Przemiana: Słowa Jezusa „to jest Ciało Moje” i „to jest Krew Moja” to nie tylko obraz i przypowieść. Wierzymy, że chleb i wino eucharystyczne – nasze ofiary – przemieniają się w Ciało i Krew naszego Pana, choć ich widzialna postać się nie zmienia. Wierzymy, że w sakramencie Eucharystii „w postaci tych rzeczy widzialnych Pan nasz Jezus Chrystus, jako prawdziwy Bóg i Człowiek, jest prawdziwie, rzeczywisty i substancjalny” (Sobór Trydencki, 1545-1563). Kiedy mówimy o Przemienieniu, mamy na myśli tę Tajemnicę Wiary).

Ofiara: „Nasz Zbawiciel podczas Ostatniej Wieczerzy... ustanowił eucharystyczną Ofiarę swego Ciała i Krwi, aby Ofiara, którą Chrystus raz na zawsze złożył na Krzyżu, pozostała na zawsze w teraźniejszości, aż do Jego ponownego przyjścia... i nakazał Kościołowi obchodzić pamiątkę Jego Śmierci i Zmartwychwstania” (Sobór Watykański II, Konstytucja o Liturgii Świętej, 47).

Msza św. dla dzieci, młodzieży i rodzin w każdą niedzielę o godz. 15:00